Problog

WEEK 10 (03/04 – 05/04)

Het einde is (jammergenoeg) in zicht…

Door het verlengd weekend gingen Dafne en ik pas dinsdag naar school. We hadden voor die dag enkele leuke activiteiten voorzien. Ik had voor mijn klas enkele storybooks gekocht en las (zoals Dafne vorige week deed) voor aan het tweede en derde. Ik las het verhaal van ‘Beauty and the Beast’. Ik stelde enkele inhoudsvragen zodat ik zeker wist dat de leerlingen de inhoud begrepen. Wanneer ik een afbeelding toonde, liet ik de leerlingen ook altijd uitleggen wat ze zagen gebeuren op de tekening. Ondanks het feit dat ik veel aan het voorlezen was, liet ik de leerlingen heel vaak aan het woord.
Na het lezen was het tijd voor wat beweging. De head teacher had ons vorige week donderdag gevraagd of we iets wilden voorbereiden voor de komende ceremonie deze donderdag. Natuurlijk hebben we dit niet geweigerd. Dafne en ik wilden graag het dansje ‘Oh la la’ van Samson en Gert aanleren en dit presenteren op donderdag. Om een dansje voor 40 leerlingen aan te leren, was natuurlijk geen gemakkelijke opdracht. We werkten zeer gestructureerd: we gaven elke leerling een vaste plaats en gingen tussen de leerlingen staan om de danspasjes voor te tonen. Uiteindelijk ging dit verrassend vlot. De leerlingen waren snel weg met de pasjes. Dat belooft voor donderdag!!

Woensdag was dé dag waar alle leerlingen zo lang naar uitgekeken hebben. We gingen naar het strand! We hadden de toestemming van de directeur en leerkrachten vorige week al gevraagd en moesten natuurlijk ook de organisatie voor onze rekening houden. Alles ging die dag zeer vlot. De leerlingen waren zeer enthousiast en na een 20-tal minuutjes wandelen kwamen we eindelijk aan. Vooraleer ze het water in mochten, legden we enkele regels uit. Lisa en Valerie waren ook van de partij om o.a. mee toezicht te houden op de bende waterratjes. Na anderhalf uur waterpret was het tijd voor een gezonde versnapering (vers gesneden fruit van een lokale marktverkoopster). Rond de middag vertrekken we opnieuw richting Shikamana school. Dafne en ik waren allebei zeer tevreden over onze dag!

Donderdag was het de laatste schooldag. De ouders werden om 09 uur verwacht op school om de ceremonie bij te wonen. Dafne en ik mochten samen met onze klassen het dansje van ‘Oh la la’ presenteren aan de leerlingen en leerkrachten van de school en alle aanwezige ouders. Het dansje ging zeer goed. We juichten de leerlingen aan en we zagen dat ze echt plezier beleefden! Na het dansje werden alle leerkrachten naar voren geroepen (wij ook) en moesten we een woordje uitleg geven over jezelf en in welk leerjaar je lesgeeft. Ik ging de uitdaging aan en zei ‘Ik ben de leerkracht in het derde leerjaar’ in het Kiswahili. Alle ouders en leerlingen waren zeer verrast. Ik vond het wel leuk om te tonen aan iedereen dat ik enkele woorden in het Kiswahili kon zeggen. Dit apprecieerden ze erg! Na de bedankingen nam de directeur het woord en lichtte hij de ouders (in het Kiswahili) in over het nieuwe schoolsysteem. Ondertussen maakten Dafne en ik zelf chapati (typisch gerecht) samen met Simon en Esther. Ze leerden ons hoe we het deeg moesten kneden en hoe we de vorm van de chapati moesten maken. Zeer intensief eigenlijk aangezien we ook nog alle rook moesten verdragen die uit de ovens kwamen..
Achteraf mochten we proeven van onze zelfgemaakte chapati: heeeerlijk!

DSC_0147

Zelfgemaakte chapati!

Na de lunch was het dan zo ver. De leerlingen mochten naar huis en kregen vakantie voor 4 weken. Het afscheid was moeilijk.. Ik zal ze erg missen!

 

Ziezo, mijn avontuur zit erop! Met pijn in het hart zal ik dit mooie land, deze mooie mensen en een stukje van mezelf achterlaten en een nieuw hoofdstuk aangaan in België. Graag wil ik mijn ouders bedanken die het mogelijk maakten dat ik dit mooie avontuur mocht meemaken. Ik wil ook de organisatie Sunshine4kids bedanken voor de mooie kans die ze me aangeboden hebben! Tot slot wil ik mijn trouwe lezers bedanken die hopelijk genoten hebben van mijn wekelijks leesvoer op mijn blog.

Kenya, it’s not a goodbye, but a see you soon! That’s a promise.

Kwaheri en tuonane badaaye!

 

 

 


WEEK 9 (26/03 – 29/03)

Oh jawel hoor, onze voorlaatste week is opnieuw ten einde. Net zoals in België vieren ze hier Goede Vrijdag waardoor Dafne en ik enkel van maandag tot donderdag naar school moesten. Volgende week maandag mogen we ook thuisblijven want dan is het Paasmaandag. We hebben dus een leuk vooruitzicht: verlengd weekend!

Eerst even een overzicht over mijn negende week hier.

Maandag mochten we ons verwachten aan een ‘revision day’. Dat betekent: de leerlingen maken oefeningen om zich voor te bereiden op de examens English en Mathematics op dinsdag. Zoals ik al enkele weken bezig ben met differentiatie in de klas, heb ik dit opnieuw toegepast in de voormiddag. De klas werd verdeeld in twee groepen: the elephants en the lions. De leerlingen wisten al in welke groep ze zaten. Voor de wiskundeles begon, had ik op bord gestructureerd alle oefeningen genoteerd voor ‘the lions’ aangezien zij de sterkere groep zijn voor wiskunde in de klas. Ik gaf een klassikale uitleg en overliep met alle leerlingen de te maken oefeningen in het boek. Iedereen begreep de opdracht en ging van start. (De leraar als organisator) Ondertussen had ik een eilandje apart gemaakt voor ‘the elephants’. Ik wilde hen individueel sterk begeleiden. Ik zat bij hen neer en gaf een woordje uitleg over hoe ik te werk ging gaan. Ik overliep eerst de 3 grote hoofdstukken die we hadden geleerd (Fractions – breuken, Addition – cijferend optellen, Substraction – cijferend aftrekken). Per hoofdstuk gaf ik nog eens een verlengde instructie aan de 6 leerlingen. Ik schetste dit dan ook in mijn kladschrift die ik meehad. Daarna gaf ik de leerlingen eenzelfde oefening en als ze die goed hadden opgelost, mochten ze beginnen aan de andere oefeningen. Dit deed ik voor alle 3 de hoofdstukken. Ik zorgde ervoor dat ze telkens luidop nadachten zodat ik hun stappenplan mee kon volgen. Ik was zeer blij want de leerlingen begrepen echt de oefeningen en volgden het stappenplan zoals het hoorde. (De leraar als begeleider van leer- en ontwikkelingsprocessen) Mijn mentor vond mijn manier van werken zeer georganiseerd en was zelf ook zeer enthousiast om mee te helpen. Gedurende mijn stages in België heb ik gebruik gemaakt van differentiatie tijdens de lessen. Dit is ook nodig want als leerkracht moet je kunnen inspelen op de specifieke onderwijsbehoeften van elk kind. Tijdens mijn stage hier heb ik al gemerkt dat mijn mentor ook rekening houdt met differentiatie in de klas. Zoals ik al eerder heb vermeld zijn er enkele leerlingen in de klas die toch wat meer zorg nodig hebben voor wiskunde. Mijn mentor vertelde me dat ze werkt met het ‘buddy-systeem’ waarbij ze de zwakkere leerlingen voor wiskunde laat zitten naast een sterkere leerling. Zo kan er samengewerkt worden, blijft de concentratie en haalt elke leerling er voordeel uit. De zwakkere leerling krijgt een instructie van zijn/haar medeleerling en de sterkere leerling legt de theorie nog eens uit in zijn/haar eigen woorden.

In de namiddag herhaalde ik Engels. Ik ging op een speelse manier te werk. Ik liet de leerlingen de werkwoorden (die ze vanbuiten moeten kennen) zingen of rappen. Zelf deed ik ook mee en maakte ik het een beetje grappig waardoor iedereen zeer gemotiveerd was om zelf ook mee te zingen. (2.7 Culturele communicatieve competenties)

Natuurlijk was er doorheen de dag door ook tijd voor enkele bewegingstussendoortjes (tweede project). Dit vinden ze telkens heel leuk en ook mijn mentor en ik halen er zeker en vast plezier uit! (4.1 Zelfstandig functioneren)

DSC_0134

Tijdens revision nam ik de groep van the elephants samen en gaf hen een verlengde instructie

DSC_0024

Het bewegingstussendoortje uitleggen!

DSC_0032

Bewegingstussendoortje – Write on my back (beeld): De leerlingen schrijven letters of cijfers op de rug van de andere leerling. Deze moet raden welk cijfer of welke letter het was.

Dinsdag was het dan weer zover! De derde examenperiode (sinds ik hier ben!) ging van start. Toch een leuke noot in het verhaal: de examens waren sinds maandag al aanwezig op school. Deze keer hebben ze het anders aangepakt. In plaats van de examens zelf op te stellen heeft de school universele examens aangekocht. Dit zijn examens die over alle scholen in Kenia hetzelfde zijn. Dit wil dus ook zeggen dat de leerlingen moeten betalen voor hun examens of anders niet mee kunnen doen. Als school kun je zelf de moeilijkheidsgraad bepalen van aangekochte examens.

In België hebben de leerlingen 3 examenperiodes in één jaar. Dat scheelt natuurlijk wel als je dit vergelijkt met de examenperiodes in Keniaanse scholen. Hier hebben ze om de maand een examenperiode van 3 dagen. Meestal worden er dan ook nog 2 dagen besteed aan het verbeteren en een puntentabel maken. Aan de ene kant vind ik het positief dat het schoolsysteem in Kenia goed inzet op het vele herhalen van onderwerpen vooraleer de examenperiode start. Aan de andere kant vind ik dan wel dat er heel wat examenperiodes worden ingepland waardoor er voor de leerkracht én leerlingen weinig tijd resteert om (wanneer er op basis van de examenresultaten een foutenanalyse is gemaakt) rond bepaalde onderwerpen grondig te herhalen. De leerkracht moet meteen al aan het volgende hoofdstuk beginnen. (3.2 Een eigen mening vormen over maatschappelijke en internationale onderwerpen)
Ik vroeg de mening van mijn mentor. Zij vertelde me dat ze de examenperiodes op zich geen slecht idee vindt, maar dat ze wel kunnen verminderen in kwantiteit. De herhalingsdagen en de dagelijke herhalingsuren vind ze dan wel een goed concept omdat de leerlingen dit zo sneller onthouden. Ik kon me zeker en vast vinden bij haar mening.

Ik hield toezicht in Class 2 (de klas van Dafne). Wanneer je toezicht houdt in een andere klas ben jij ook verantwoordelijk voor het puntenoverzicht van alle vakken. De leerlingen van Class 2 hadden het zeer goed gedaan voor Engels en wiskunde. Ik bekeek vooraf het examen van wiskunde van mijn klas en ik had al een klein beetje schrik. Sommige vragen hadden de leerlingen niet gezien in de les en er waren zeer weinig vragen over de 3 grote onderwerpen die ik had aangebracht tijdens mijn stage hier. Ik vond dit wel zeer jammer want ik steek daar natuurlijk ook mijn tijd en energie in. Na het examen vroeg ik aan teacher Jennifer, die toezicht hield in mijn klas, hoe de punten voor wiskunde waren. Deze waren goed gelukt, dus was ik toch wel zeer opgelucht!

DSC_0153

Class 3 is er klaar voor! Laat die examens maar komen!

 

DSC_0151

Science en Kiswahili stonden op woensdag gepland. Vooraleer Science begon heb ik nog wat zaken herhaald rond de onderwerpen die aan bod kwamen tijdens de lessen. Ik voel wel tijdens de herhalingsvragen welke leerlingen er willen meewerken en welke niet. Ik probeer het voor de leerlingen dan ook zo boeiend mogelijk te houden. Ik werk bijvoorbeeld met de whiteboards waar de leerlingen dan hun antwoord op mogen schrijven. (2.2 Culturele flexibiliteit)
Zoals gisteren hield ik overzicht in Class 2 voor Science en Kiswahili. Tussen de 2 examens door ging ik opnieuw aan de slag met project en voerde ik een bewegingstussendoortje in. In de namiddag waren we vrij en hielden we ons bezig met het schoolwerk.

DSC_0039

Bewegingstussendoortje – Pictionary (beeld)

Donderdag was de laatste dag van de examenperiode. Er stond enkel nog Social Studies gepland. Na een korte herhaling konden de leerlingen zeer vlot het examen maken. Gelukkig hadden Dafne en ik leuke activiteiten voorzien na het examen. Samen met Class 2 en 3 gingen we naar de overdekte eetzaal en dansten samen met alle leerlingen op de muziek. We leerden o.a. de liedjes: ‘Macarena’, ‘Baby shark’, ‘Pinguins’, … aan. Dit sloeg bij iedereen aan. De leerlingen waren laaiend enthousiast over de dansjes en vroegen voortdurend ‘Teacher, one more time!’. Na de lunch was het tijd voor een iets wat rustigere activiteit. Dafne heeft enkele ‘storybooks’ gekocht en wilde graag voor Class 2 en 3 voorlezen. We lazen het verhaal voor van Pinocchio. De leerlingen luisterden zeer aandachtig mee. Eerst had ik niet verwacht dat mijn klas dit zag zitten, maar al snel was iedereen zeer geconcentreerd aan het meeluisteren. Ik vond dit fantastisch om te zien! Tijdens het voorlezen stelde Dafne enkele inhoudsvragen om ook zeker te zijn dat iedereen mee was met het verhaal. Op het einde hielden we rekening met zelfreflectie (zowel voor ons als voor de leerlingen). We vroegen wat ze ervan vonden en of ze dit nog eens willen doen. Een volmondige ‘JA!’, dus het viel bij iedereen in de smaak. Zelf vond Dafne het ook zeer leuk om voor te lezen, zei ze zelf! Volgende week wil ik graag een verhaal voorlezen. Ik ben eens benieuwd. (De leraar als organisator)

DSC_0055

 

Ziezo, straks zet ik mijn laatste schoolweek in!

Tot de volgende 🙂

 

 


WEEK 8 (19/03 – 23/03)

Wat vliegt de tijd hier voorbij. Nog maar 3 weken en mijn avontuur zit er op… Deze week heb ik opnieuw ervaringen opgedaan die ik graag met jullie wil delen.

Maandag startten de leerlingen in wiskunde met het thema ‘Addition and Substraction’. Dat wil zeggen dat de leerlingen cijferend moeten optellen of aftrekken. Om dit te kunnen, moet je wel een bepaalde volgorde en stappenplan hanteren. Lynn, een medestudent die in Shine school lesgeeft, heeft dit onderwerp al eens aangebracht in haar klas en vertelde me dat ze werkte met het verhaal van ‘Miss Ones’. Zoals je in België de eenheden, tientallen, honderdtallen en duizendtallen hebt, noemen ze dit hier: ones, tens, hundreds and thousands. Tijdens de eerste les probeerde ik het verhaal van ‘Miss Ones’ uit. Met behulp van dit verhaal worden de stappen die je moet ondernemen tijdens het cijferend optellen of aftrekken uitgelegd. Toen ik aan mijn verhaal begon, zag ik aan de leerlingen dat dit nieuw voor hun was. Eerst vonden ze het verhaal wat grappig, maar als snel hadden ze het door. Het verhaal gaat over het uitleggen dat je soms –wanneer je cijferend optelt/aftrekt- moet lenen van de tientallen, honderdtallen of duizendtallen. Net zoals klassen in België zijn er niveauverschillen tussen de leerlingen. Ik ben nu al reeds 3 weken bezig met differentiatie in de klas voor wiskunde omdat daar toch wel grote niveauverschillen opduiken. Ik werk met de groepen ‘Elephants’ en ‘Lions’. De olifanten zijn de leerlingen die wat meer moeite hebben met wiskunde en hier ook wat meer tijd voor nodig hebben. Hier probeer ik op in te spelen door enkele oefeningen in het boek te selecteren en de hoeveelheid te minderen net omdat ze langer aan een oefening bezig zijn. Ik heb een 6-tal leerlingen in deze groep. Ik zet ze ook bij elkaar zodat ik hen beter in het oog kan houden en kan begeleiden. Naast de olifanten heb ik ook de leeuwen. Dit zijn leerlingen die al sneller met de leerstof weg zijn en tempo kunnen steken in het maken van de oefeningen. Ik geef hen dan ook meer oefeningen dan de olifanten en laat hen vaak moeilijkere oefeningen maken om hen toch uitdagingen aan te bieden.
Ik heb al gemerkt dat dit systeem duidelijkheid en structuur schept in de klas. De leerlingen begrijpen de gang van zaken en voor mij gaat het ook veel vlotter. Ik stap rond en verbeter ondertussen, maar ik heb ook tijd om een verlengde instructie aan te bieden bij de olifanten wanneer dit nodig is.  Mijn mentor is ook lovend over dit systeem en zelf voel ik me hier goed bij. (De leraar als inhoudelijk expert en begeleider van leer- en ontwikkelingsprocessen en 2.7 Culturele communicatieve competenties)

DSC_0048

Differentiatie in de les: de Elephants en de Lions

DSC_0149

Tijdens het cijferend aftrekken wordt het verhaal van ‘Miss Ones, Mister Tens, Mister Hundred and Miss Thousands’ aangereikt om de leerlingen het stappenplan beter te laten onthouden.

Na de tweede break was het tijd voor Kiswahili en brachten de leerlingen een spreekbeurt naar voren, wat voor mij heel interessant was om te zien. Sommige leerlingen die zeer verlegen zijn in de klas, zag ik openbloeien vooraan. Ik vroeg aan de mentor waarover de spreekbeurten gingen en ze vertelde me dat ze een verhaal (dat ze kenden van vroeger) moesten vertellen. In België is dit nog net iets anders. Een spreekbeurt geldt voor punten en bereiden de leerlingen thuis voor. Hier moesten de leerlingen onverwachts naar voren komen en een verhaal vertellen zonder enige voorbereiding. Alhoewel ik het niet verstond, hebben ze het wel goed gedaan 🙂 !

DSC_0051

De spreekbeurten gaan van start!

Ondertussen ben ik al gestart met mijn tweede project. Bewegingstussendoortjes gekoppeld aan de 4 muzische domeinen (drama, dans, beeld en muziek) uitvoeren in de klas. Het is de bedoeling dat de leerlingen met een dobbelsteen gooien. Elk cijfer heeft een kleur gekoppeld aan een muzisch project. Gooit de leerling het cijfer 2, dan moet hij/zij een rood kaartje (drama) uit de pak nemen en het bewegingstussendoortje uitvoeren samen met de klas. Ik heb er ook voor gekozen om met kosteloos materiaal te werken. Dat betekent: de bewegingstussendoortjes worden gemaakt op karton zodat de leerkracht hiermee verder kan doen.

DSC_0136

Bewegingstussendoortje (drama) – Mirrors: de leerlingen spiegelen elkaar

DSC_0143

Bewegingstussendoortje (dans): Living memory

Dinsdag was een zeer leerrijke dag voor de leerlingen. We gingen op uitstap rondom het schooldomein op zoek naar soorten planten. In Science leren we het nieuwe hoofdstuk ‘Plants’ dus vond ik het een goed idee om samen met de leerlingen op onderzoek uit te gaan. Onderweg kwamen we Silas, de klusjesman op school, tegen. Ik vroeg hem of hij ons misschien iets meer kon leren over de planten en dat vond hij dik oké. Heel graag zelfs! (4.4 Zich flexibel opstellen) Niet wetende dat hij dit ontzettend goed en kindvriendelijk aangebracht heeft. Tijdens de rondleiding stelde hij zeer veel vragen aan de leerlingen, liet hij hen de planten beschrijven, aanvoelen, ruiken, … Ik stond ervan versteld hoe snel de leerlingen mee waren in zijn verhaal. Als kers op de taart klom hij (zonder ladder…) in een kokosnootboom en katapulteerde hij 3 gigantische kokosnoten naar beneden. Heel behendig maakte hij een gaatje in de kokosnoot waardoor we van het zoetzure sap konden drinken. Het is toch niet helemaal mijn smaak, moet ik eerlijk zeggen ;-)! Ik zag dat de leerlingen zeer veel plezier beleefden in het ontdekkend leren. Gewoon het feit dat ze naar buiten kunnen gaan om te leren vinden ze fantastisch. Mijn mentor deed ook zeer actief mee tijdens de rondleiding waardoor ik wel het gevoel kreeg dat ze dit fijn vond. Wanneer ik terugdenk aan de uitstap heb ik een tevreden gevoel. Zo’n dingen wil ik nog meer uitproberen! (4.2 Samenwerken en netwerken, de leraar als organisator, innovator en onderzoeker)

 

DSC_0019

Silas klom zonder moeite in de torenhoge ‘coconut tree’!

In de namiddag speelden we samen met Class 2 een spel dat Silas helemaal voor ons had uitgegraven op het domein (wat een topkerel!). Een zeer leuk spel waarbij alle leerlingen actief betrokken waren.

Woensdag ging ik opnieuw op uitstap, maar deze keer met de 6 andere studenten en Dolly. Om 08 uur vertrokken we richting Mabajani school. De hobbelige rit duurde welgeteld 3 uur. Tijdens de laatste kilometers moesten we van de baan af en de brousse in. Er was geen weg meer te bespeuren. Onze chauffeur, Saidi, moest voortdurend de obstakels (in de  vorm van diepe putten) overwinnen. Gelukkig heeft hij al meermaals hiernaartoe gereden waardoor iedereen toch wel meer op zijn gemak was. Eenmaal aangekomen (en na het strekken van onze benen) werden we verwelkomd door de directeur en de 3 (enigste) leerkrachten. De school is gelegen op een groot, mooi domein. Toen we aankwamen waren enkele mannen een diepe put aan het graven waarop later enkele toiletten zullen komen. Na een verwelkomende dans van de leerlingen, kregen we een rondleiding in de school. We stonden allemaal een beetje versteld. Het is echt een zeer arme school! De school heeft niet genoeg klassen waardoor sommige jaren samen in één ruimte moeten zitten. Banken en stoelen hebben ze niet, dus volgen ze de lessen al zittend op de grond. In enkele klassen ontbreken de muren waardoor het ’s middags meestal niet te doen is van de warmte. Sunshine4kids werkt nog maar recent samen met de school en daarom hebben enkele studenten van ons een pot gemaakt met het ingezamelde geld vanuit België om het hoogstnodige materiaal aan te kopen voor de school. Zelf heb ik aangekocht materiaal uit België gegeven aan de school. Alle materialen van alle studenten hebben we dan in grote dozen gesorteerd. We maakten een teacher’s box, een creative box, een sportbox en voor elke klas een class box met daarin potloden, gommen, slijpers, … De leerkrachten, leerlingen en ouders waren ons zeer dankbaar en het voelde zeer fijn om op die manier toch een steentje bij te dragen bij het nieuwe project van S4k. Na de lunch keerden we terug richting Ukunda. Slapen onderweg zat er natuurlijk niet in… Opeens sloeg het noodlot toe. Enkele meters voor we terug op de baan waren: PAF! Platte band… Helaas pindakaas! Na een halfuurtje konden we uiteindelijk vertrekken, maar het was ons het ritje wel… (3.4 Maatschappelijke betrokkenheid tonen)

moba 6

Met het ingezamelde geld in België hebben 5 studenten heel wat mooie materialen aangekocht om te schenken aan Mabajani school. Zelf heb ik ook materialen aangekocht in België die in de verschillende dozen verwerkt zitten. We hebben dus allemaal ons steentje kunnen bijdragen!

moba 5

Team Kenia 2018!

Donderdagmiddag heb ik een minder leuke ervaring opgedaan. Het was tijd voor P.E. (bewegingsopvoeding) dus gingen we naar het speelveld achteraan de school. Toen ik voorbij class 4 voorbij wandelde, hoorde ik enkele geluiden van slagen. Ik zag dat de leerkracht een meisje met een stok op haar vingers sloeg. Het meisje trok elke keer haar hand weg, maar moest hem terugleggen. Ik was wat verbouwereerd omdat ik dit niet zag aankomen. Ik had oogcontact met de leerkracht, maar hij deed verder. Toen ik verder wandelde, moest ik even alle zaken op een rijtje zetten. Om eerlijk te zijn, ik was er even niet goed van.. Ik had wel al gehoord van de andere studenten en van Pascale dat dit voorkomt in de scholen, maar ik had niet verwacht dat ik het zelf zou zien. Zeker omdat ik al meer dan anderhalve maand in de school stage loop en dit nog niet eerder heb zien gebeuren. Ik moest hierover even mijn gevoelens kwijt en kon er rustig over babbelen met mijn mentor. Ze zei me dat ze zelf ook niet wist waarom de stokslagen werden toegediend, maar dat dit wel vaker gebeurt in de hogere jaren van de school. In het begin vond ik het moeilijk om de visie rond het straffen in de school aan te horen, maar ik deed toch mijn best om mijn blik zo open mogelijk te houden en een luisterend oor te bieden. Mijn mentor vertelde me dat ze zelf niet fysiek straft in de klas omdat ze hier niet achter staat en op andere manieren de leerlingen duidelijk maakt wanneer het genoeg is. Dat heb ik ook al gemerkt tijdens mijn observaties doorheen de stage. In de klas hangt een zeer familiale sfeer, maar met zeer veel respect naar de leerkracht toe.
Soms spoken de beelden nog door m’n hoofd, maar dan probeer ik zo goed mogelijk om te gaan met die negatieve gevoelens door erover te praten met andere studenten. (2.3 Culturele veerkracht, 2.4 Culturele ontvankelijkheid, 3.2 Een eigen mening vormen over maatschappelijke of internationale onderwerpen en 2.9 Multiperspectiviteit)

Vrijdagnamiddag bezochten we de ‘Reptile farm’ waar een meneer (The Snake Man) ons stond op te wachten om zijn verzameling reptielen te tonen. De leerlingen waren zeer enthousiast en bang tegelijkertijd. We mochten een kameleon, een schildpad en twee slangen vasthouden. Een zeer leuke én spannende ervaring!

DSC_0024

The Snake Man samen op de foto met 2 kameleons

 

Een goedgevulde week dus!

Kwaheri

 


WEEK 7 (12/03 – 16/03)

Jambo jambo! Klaar voor week 7? Here we go!

Zoals gewoonlijk stonden we maandagmorgen klaar om met Benji naar school te rijden. Dafne en ik waren onderweg aan het verloop van de examens van vorige week te denken en dat er nu nog steeds vandaag een examen (Social Studies) gemaakt moet worden. We hadden een groot vermoeden dat het examen opnieuw uitgesteld zou worden vanwege problemen met de printer… Aangekomen op school begroetten we de leerkrachten met ‘Habari ya asubuhi’ (Hallo, hoe gaat het?). Dan zeggen ze altijd een zin in het Kiswahili die Dafne en ik maar niet kunnen onthouden, maar het antwoord op die zin is altijd ‘Mzuri sana’ wat ‘heel goed’ betekent. ( 2.5 Culturele kennis) Na alle leerkrachten begroet te hebben, ging ik naar de klas waar de leerlingen gewoonlijk hun huiswerk zitten te maken. Plotseling viel mijn oog op iets heel bijzonders. Een zelfgemaakte auto gemaakt uit hout! Een jongen uit mijn klas had dit in het weekend gemaakt. De auto kon zelf rijden. Het was echt heel indrukwekkend! Ik vroeg hem hoe hij het gemaakt had. Hij zei dat hij hout en elastieken verzameld had en met de hulp van zijn oudere broer de auto in elkaar had gestoken.

benji en piki piki

Samen met Benji op de Pikipiki!

DSC_0001

Een zelfgemaakte auto uit hout en elastieken. Fan-tas-tish resultaat!

Dafne en ik hadden op voorhand wel beslist dat we sowieso met onze lessen zouden beginnen en niet willen wachten op het examen. Dus startte ik zoals gewoonlijk mijn dag met het begroeten van de leerlingen, de dag en datum van vandaag te overlopen en de dagplanning met de kinderen aan de lijn te hangen. Na de tweede pauze was het dan eindelijk zo ver, het examen kon beginnen. Ik ging naar class 1 om toezicht te houden en Dafne hield toezicht in mijn klas. In class 1 worden de vragen van het examen voorgelezen en overloopt de leerkracht (mijn mentor) de vragen stap voor stap. In België wordt dit ook zo gedaan. De begeleiding tijdens het maken van de examens vond ik wel goed. Er zat structuur in, zo moesten de leerlingen na elke vraag hun hand in de lucht steken zodat de leerkracht kon zien wie al klaar was. Pas wanneer alle handen in de lucht waren, ging ze over naar de volgende vraag. Dit is ook een gegeven die wordt toegepast in de lagere klassen in België. (5.3 Kennis hebben van de beroepsuitoefening in andere landen)
Na de (heerlijke) lunch kwam een meisje uit mijn klas naar me toe om te vertellen dat ze is gevallen op de grond en daardoor haar knie beschadigd heeft. Ik keek even en zag dat het al een serieuze wonde was. Ik moest dit dus zeker verzorgen. Samen met haar ging ik naar ‘the office’ en vroeg aan de head teacher of ze hier een EHBO-koffer hebben (First Aid kit). Hij kwam met een zeer klein koffertje naar me toe. Ik bekeek het koffertje even, maar zag al direct dat er heel wat materiaal ontbrak en opnieuw aangevuld moest worden. Gelukkig kon ik nog 1 plakker vinden en wat ontsmettingsmiddel om de wonde te verschonen. De head teacher was zeer blij dat ik de wonde had verzorgd bij het meisje. Ik vond nu niet dat ik de held heb uitgehangen want de wonde moest sowieso verzorgd worden. Morgen zal ik de wond nog eens moeten verzorgen! (4.1 Zelfstandig functioneren)

Dinsdagochtend… help! We werden wakker gemaakt door een hevige regenstorm. We waanden ons even terug in België. Dafne en ik besloten om deze morgen (voor deze ene keer) met de Tuktuk naar school te gaan omdat de regen veel modder had veroorzaakt waardoor het zeer gevaarlijk was om met de Pikipiki te rijden. Veilig aangekomen op school werd ik opnieuw opgewacht door mijn enthousiaste leerlingen die met veel plezier mijn rugzak naar de klas droegen. Over het algemeen was ik zeer tevreden over mijn dag. We begonnen met ‘Science’ waarbij de leerlingen deze keer een ‘latrine’(urinoir) mochten schoonmaken. Sommige leerlingen (voornamelijk de meisjes dan) waren wat minder enthousiast om de jongenstoiletten binnen te gaan, maar uiteindelijk verliep alles van een leien dakje. Zelfs een leerling uit class 6 kwam helpen. Hij liep toevallig langs de toiletten en had zin om een handje te helpen. Vanaf class 5 tot 8 verblijven de leerlingen hier op internaat waardoor ze dus ook zelf instaan voor hun eigen hygiëne. Ze moeten hun slaapruimte en toiletten dagelijks opruimen/kuisen zodat het allemaal in orde blijft.
Ik ben blij dat ik dit onderdeel van Science mocht geven omdat hygiëne toch wel een zeer belangrijk onderdeel is om je gezondheid goed te onderhouden. Daarom vond ik het een goed idee om zelf met de leerlingen de theorie om te zetten in praktijk en wel degelijk een toilet schoon te maken. In het begin waren er zeer veel verschillende reacties (van enthousiast tot verbaasd), maar uiteindelijk vond iedereen het zeer leuk om eens ‘iets anders’ uit te proberen in de klas. Een geslaagde les dus! (De leraar als innovator en onderzoeker en 4.1 Zelfstandig functioneren)

In mijn vorig blogbericht konden jullie al lezen dat de mentor van Dafne ander werk heeft gevonden waardoor Dafne momenteel geen mentor meer heeft en alleen voor de klas staat. Teacher Jennifer geeft de godsdienstlessen en mijn mentor (teacher Damaris) geeft Kiswahili in Class 2. Dat wil dus ook zeggen dat teacher Damaris nu ook de mentor wordt van Dafne aangezien er evaluatieformulieren van ons beide ingevuld moeten worden op het einde van onze stage. In het begin voelde ik me een beetje onzeker. Wanneer teacher Damaris in klas is zijn de leerlingen zeer kalm, maar soms gebeurt het dat ze het klaslokaal verlaat en dan kunnen sommige leerlingen zich wel wat wilder gedragen (meer babbelen en minder luisteren). Daarom dacht ik, als mijn mentor ook naar Dafne moet kijken dan zal ik vaker alleen staan waardoor het klasmanagement misschien moeilijker zal verlopen dan anders. Nu, ik heb deze week al ondervonden dat ik me eigenlijk geen zorgen hoef te maken. Teacher Damaris spreidt mooi haar tijd over de beide klassen. Wanneer de leerlingen wat onrustiger zijn, dan ga ik daar ook wel meteen op in. Ik spreek vanuit de ik-boodschap (ik vind het niet zo prettig dat er voortdurend gebabbeld wordt) en dat helpt wel.
In de namiddag had ik voor de klas een verrassing voorzien tijdens Creative Arts. Tijdens mijn laatste stage in België hebben de leerlingen van het vijfde leerjaar een zelfportret gemaakt zodat ik deze kon meenemen naar Kenia om aan mijn leerlingen hier te tonen. Wanneer ik de portretten uithaalde sprak hun gezicht boekdelen. Ze vonden het leuk om te zien hoe de leerlingen uit België zichzelf getekend hadden. Voorlopig is de verrassing voor de leerlingen uit het vijfde leerjaar nog in de maak. Zeer spannend allemaal ;-)! (4.1 Zelfstandig functioneren, 2.9 Multiperspectiviteit en de leraar als opvoeder)

DSC_0027

Bedankt aan alle leerlingen uit 5A (De Vaart, Moerbrugge) om jullie creatieve zelfportretten aan de leerlingen uit Class 3 te geven! Ze waren er alvast laaiend enthousiast over :-)!

DSC_0028

Voorlopig is de verrassing voor de leerlingen uit 5A nog in de maak! Spannenddddd…

Woensdag telde ik opeens 19 leerlingen in de klas in plaats van 18. Mark, een jongen uit het vierde leerjaar moest zijn jaar overdoen. De head teacher kwam ’s morgens in de klas met een briefje (geschreven door de moeder van Mark) gericht aan teacher Damaris. De head teacher vertelde me dat de moeder in de brief had geschreven dat ze wilde dat hij z’n jaar opnieuw overdeed omdat zijn punten niet naar behoren waren. Ik vroeg aan de head teacher of dat zo maar mocht en hij keurde dit helemaal goed. Wanneer je dit vergelijkt met België heb je al toestemming nodig van de leerkracht, directeur en andere externen. Er komt ook heel wat papierwerk bij kijken, terwijl hier enkel een brief van de ouders genoeg is. Dus ziezo, ik had er een nieuwe leerling bij. Ik voelde me wel een beetje zenuwachtig in het begin om opnieuw voor een nieuwe leerling les te geven. Het is een zeer vriendelijke jongen die goed in de klasgroep ligt. In het begin was hij nog wat verlegen (wat normaal is), maar op het einde van de dag stak hij al zeer enthousiast zijn vinger in de lucht. (2.9 Multiperspectiviteit)
In de namiddag werden we dan weer verwacht in Dabee Baraka, de kleuterschool waar Lisa en Valerie stage lopen. Eenmaal aangekomen werden we zeer hartelijk ontvangen door de leerkrachten. Eerste indruk: een zeer kleine school in vergelijking met de Shikamana school. Ook de klaslokalen hebben geen deuren, dus je kunt elkaar horen en zien lesgeven. Lisa en Valerie wisten ons te vertellen dat de kleuters na de lunch slaapklas hebben. Dat betekent: de kleuters leggen hun hoofd op de bank van 14 uur tot 15.30 uur en rusten wat uit. In België wordt ook een rustpauze voorzien voor de kleuters, maar deze duurt niet zo lang als hier. De klaslokalen waren zeer kindvriendelijk ingericht (kleurrijk, vele tekeningen, vastzettingen, …). Ik had een zeer positief gevoel over de school.

DSC_0043

Welkom in onze klas Mark (links)!

Donderdag en vrijdag waren redelijk gelijkaardig qua lesgeven en lesonderwerpen. De leerlingen kennen ondertussen al de structuur van de dag. Ik kom ’s morgens binnen en begroet de leerlingen. Daarna overloop ik samen de dag en datum van vandaag en bespreek ik de daglijn (wat we zullen leren die dag). Ik ondervind dat de leerlingen wel deugd hebben aan deze structuur. Ook de ‘class jobs’ werken zeer goed. Ik moet bijna geen enkele leerling herinneren aan zijn/haar taakje. Dit gebeurt gewoon spontaan. Dit werkt voor mij ook zeer motiverend. Als de leerlingen rustig zijn, kan ik zelf ook rustig aan de les beginnen. Ik begin steeds meer en meer een betere band te krijgen met mijn klas. Ze stellen spontaan meerdere vragen of steken vaker hun vinger in de lucht om te antwoorden. Ik probeer de sfeer ook altijd zo luchtig mogelijk te houden door af en toe eens een mopje te maken of eens met hen een rapliedje te zingen. Ze stellen zich dan helemaal open en dat vind ik zeer fijn. In de namiddag haalde ik de ‘whiteboards’ uit en liet de leerlingen op een actievere manier samenwerken in groep. Elk groepje kreeg een whiteboard met pen en moest het antwoord op mijn vraag dan opschrijven en in de lucht steken. Ze vonden dit fan-tas-tisch! Het samenwerken in groep verliep ook heel vlot, daar ben ik wel blij om. Want ik had een beetje schrik dat ze ruzie gingen maken om wie het woord opschreef op de whiteboards. Daarom maakte ik de afspraak dat de leerlingen in de groepjes telkens afwisselen. Het ging zeer vlot! Op het einde werd de les verstoord door een plaatselijke windvlaag. De lucht werd in een mum van tijd zeer donker waardoor er wat paniek heerste op school. Gelukkig was dit spektakel snel over en bedaarde iedereen. (De leraar als opvoeder en 2.7 Culturele communicatieve competenties)

DSC_0044

In groepen werken met de whiteboards ging zeer goed!

DSC_0046

Opeens ontfermde een zwarte wolk zich over Shikamana! Heeelp?!

Tot slot wil ik nog meedelen dat ik deze week ook ben gestart met mijn tweede project: bewegingstussendoortjes gekoppeld aan de muzische domeinen uitvoeren in de klas. Ik ging in gesprek met mijn mentor over het feit dat mijn leerlingen dolgraag P.E. (bewegingsopvoeding) doen en er ook elke dag meermaals naar vragen. Door omstandigheden valt er af en toe een P.E.-les weg waardoor de leerlingen dan enkel nog tijdens de ‘break’ en ‘lunch’ buiten kunnen ravotten. Het is ook vaak zo dat de leerlingen pas kunnen eten om 13 uur i.p.v. 12.30 uur, maar de schoolbel gaat om 13.30 uur en dan moet iedereen (verplicht!) in klas rusten. Dus dan is de kans om zich buiten uit te leven opnieuw verloren. Mijn mentor vond dit een goed idee en ik legde het concept van ‘bewegingstussendoortjes gekoppeld aan de muzische domeinen (drama, dans, muziek en beeld)’ uit. Volgende week gaan we samen op zoek naar ideeën die uitgevoerd kunnen worden in de klas. (De leraar als lid van een schoolteam)

 

Kwaheri!

 


Week 6 (05/03 – 09/03)

Het is opnieuw tijd om jullie wat meer te vertellen over mijn afgelopen schoolweek.

Zoals gewoonlijk stonden we maandagochtend klaar om 07.30 uur om samen met Benji te vertrekken naar school. Ik geniet nog steeds elke dag van de rit want telkens zie ik nieuwe mensen of nieuwe dingen op straat. Benji is nog steeds zeer nieuwsgierig naar het leven in België. Zo vroeg hij onlangs of er ook zwarte mensen in België wonen. We vertelden hem dat België een multiculturele samenleving is en er heel veel verschillende nationaliteiten in België wonen. Hij was zeer verwonderd over het feit dat er ook arme mensen zijn in België die soms zelf op straat leven. Dit kon hij precies niet plaatsen. We probeerden hem dan ook uit te leggen dat ons er in ons land ook rijke en arme mensen zijn. (2.1 Culturele zelfkennis)

Eenmaal aangekomen op school liet de head teacher ons weten dat er vanmiddag een ‘teachers meeting’ gepland stond. Ik vond het wel spannend om zo’n meeting bij te wonen. Hoe zal het eraan toe gaan? Waarover wordt er gesproken? Waar zal het doorgaan? Zullen we zelf vragen moeten beantwoorden? Na de lunch was het dan eindelijk zover. De leerlingen moesten verschillende banken uit de klassen halen om die dan strategisch in een cirkel te plaatsen op de gang van de school. In de Shikamana school hadden ze vroeger wel een leerkrachtenlokaal, maar het lokaal functioneert sinds vorig jaar als meisjesslaapzaal. We hebben hier namelijk ook een ‘Class 7 and 8’ (kan je vergelijken met eerste en tweede middelbaar), maar de leerlingen verblijven in het weekend ook op school. Een internaat dus.
De head teacher nam de leidersrol gedurende de vergadering. De meeting was in het Engels zodat wij er ook bij betrokken werden. De meeting werd ingeleid door de head teacher die de leerkrachten bedankte voor het harde werk dat ze leverden en dat hij over het algemeen tevreden is. Toch waren er een paar zaken die hij opgemerkt heeft en toch wel wil aankaarten tijdens deze meeting. Enkele opmerkingen die aan bod kwamen waren:

  • Niet zitten tijdens het verbeteren. Je moet al wandelend verbeteren.
  • Gebruik de materialen die de school voor handen heeft.
  • Probeer creatief te zijn wanneer je iets nodig hebt in je les (kosteloos materiaal).
  • Laat de leerlingen de dingen echt beleven in plaats van telkens hen op hun stoel te laten zitten.

De head teacher probeerde ook enkele vragen te stellen aan de leerkrachten. Zo moest elke leerkracht een didactische werkvorm opzeggen die ze gebruikten in hun klas. Verder werden de leerkrachten gewezen op het feit dat het de bedoeling is dat het niet gaat dat de kinderen zich nog iets herinneren van de lessen, maar dat ze het duidelijk begrijpen en weten. Het gebeurde dat er een leerkracht een opmerking had over hetgeen hij zei, maar ik had het  gevoel dat hij hier niet echt een luisterend oor wilde bieden en zijn idee toch wilde opleggen. Dit deed hij bijvoorbeeld door dan opeens over iets anders te praten of niet echt een duidelijk antwoord te geven op de vraag. Zo’n teachers meeting verschilt wel met een leerkrachtenvergadering in België. In België is er meer interactie tussen directeur en leerkracht. De directeur staat open  voor opmerkingen of bedenkingen. Zoals Benedetta me vorige week al vertelde is het hier zeer moeilijk om als leerkracht iets te veranderen in de school. Toen de vergadering op z’n einde liep, had ik er een vreemd gevoel bij. Ik had niet de indruk dat de leerkrachten hun mening volledig kwijt konden en dat vind ik wel jammer. (4.2 Samenwerken en netwerken, 5.3 Kennis hebben van de beroepsuitoefening in andere landen en de leraar als lid van een schoolteam)

Dinsdag konden de examens dan weer beginnen. In één van mijn allereerste blogberichten sprak ik over de maandelijkse examenperiode op school. De leerlingen krijgen dus op het einde van elke maand 3 dagen examens en nu was dat moment opnieuw aangebroken. De bedoeling was om vandaag Mathematics, Kiswahili en English te geven. Normaal gezien ging het eerste examen (Mathematics) om 08.00 uur beginnen. Uiteindelijk hebben we 2 uur gewacht tot de leerlingen het examen konden maken. Blijkbaar waren er problemen opgedoken bij het afprinten van de examens. De school heeft namelijk geen printer en er komt dus iemand de examens afleveren. Ik moest samen met mijn mentor toezicht houden in class 1. Hier mag je namelijk niet in je eigen klas toezicht houden omwille van het feit dat ze willen vermijden dat je de leerlingen zou helpen of antwoorden doorspelen. Nadat de leerlingen hun examens hebben ingevuld, mag je die ook meteen al verbeteren. De leerlingen moeten zich dan in stilte bezighouden (rusten) ofwel al herhalen voor het volgende vak (Kiswahili). Eerst vond ik dit wel wat raar om al meteen de examens te verbeteren in klas waarbij de leerlingen alleen moeten herhalen voor het volgende vak. De leerlingen zitten tenslotte nog maar in het eerste leerjaar, dus daar moest ik in het begin wel nog wat aan wennen.
Na de lunch was het tijd voor Kiswahili en English, maar door –alweer- omstandigheden konden deze examens niet doorgaan. Ik mocht van mijn mentor ‘Revision’  doen in de namiddag. De leerstof herhalen die ze voor de twee examens morgen moeten kennen. Wanneer ik vroeg of ik misschien na de Revision even naar buiten mocht gaan met de leerlingen om een spel te spelen, zei ze dat ze liever  wilde dat de leerlingen eerst nog hun huiswerk moesten schrijven. Ik vond het jammer want uiteindelijk zaten de leerlingen al van ’s morgens vroeg te wachten op 3 examens waarvan ze er maar 1 konden maken vandaag. Maar oké, na het huiswerk mochten de leerlingen naar huis gaan. Morgen is er opnieuw een dag! (2.9 Multiperspectiviteit en 4.4 Zich flexibel opstellen)

DSC_0094

Examen wiskunde in class 1

Woensdag waren het opnieuw examens. Na een kleine opstopping ’s morgens kwamen de examens (Kiswahili and English) relatief op tijd. Maar ik heb hier al geleerd dat het begrip ‘tijd’ hier een andere betekenis heeft dan ‘tijd’ in België. Pascale (Sunshine4kids) zegt dan altijd: ‘Meisjes, dit is T.I.A. ofwel This Is Africa). Ondertussen kon ik ook even de examens van mijn klas voor wiskunde doornemen. Ik had op voorhand een lijstje gemaakt met de vorige examenpunten voor zowel Engels en wiskunde. Ik was apetrots toen ik de resultaten zag. Over het algemeen is iedereen ongeveer met 7% gestegen voor wiskunde. Ik voelde me echt gelukkig. Toen ik dit aan mijn mentor toonde, was ze ook zeer blij.

In de namiddag kwamen de andere studenten samen met Dolly onze school bezoeken. We hadden afgesproken om 12.30 uur. Simon, de kok, had met veel plezier een overheerlijke maaltijd (maïs, bonen en kool) voor ons klaargemaakt. De meisjes waren helemaal weg van zijn kookkunsten. Ze maakten ook kennis met de leerkrachten en enkele leerlingen op school. De kleutertjes waren overenthousiast en konden de benen van de meisjes niet meer loslaten. Dafne en ik hadden met onze klas ook iets voorbereid. Mijn klas was zeer enthousiast over de komst van de meisjes. Samen hadden ze het liedje ‘Skamaree’ gezongen waarbij je naam werd afgeroepen en je in het midden dan een dansje moest uitvoeren. Heel erg leuk!

Donderdag stonden ‘Science’ en ‘Social studies’ op de planning. s’ Morgens stak mijn mentor een voorbeeldexamen in mijn hand en vroeg ze me wat ik ervan vond. Ik bekeek het examen even en merkte direct op dat dit wel een moeilijk examen was. Op het vorig examen konden de leerlingen nog kiezen uit 3 meerkeuzevragen, maar bij dit examen was dit het geval niet. Sommige vraagstellingen waren ook niet echt duidelijk. Ik had er geen goed gevoel bij en vreesde een beetje dat het examen bij de leerlingen niet zo goed ging gaan. Ik vroeg aan mijn mentor waarom er bij dit examen geen meerkeuzevragen waren. Ze vertelde me dat er op het vorige examen ook geen meerkeuzevragen stonden, maar dat ik me er niet heel erg druk in moest maken omdat ze wel goed zijn in Science. Het zijn vragen die ze al in class 1 zagen. Met een dubbel gevoel hield ik toezicht in class 1. Ik verbeterde de examens van class 1 die allemaal zeer goed waren. Dafne die toezicht houdt in mijn klas had de examens van Science verbeterd. Toen ik de klas binnenkwam zag ik al aan haar gezicht dat het niet goed is geweest. Ik bekeek de punten. Ze waren niet goed. Sommige leerlingen waren er zelfs op het nippertje door. Dafne vertelde me dat ze de vragen klassikaal had besproken en bij vragen goed had uitgelegd wat er verwacht werd. Toen m’n mentor binnenkwam was ze ook verbaasd over de punten. Ze wist niet hoe het kwam dat de examens bij iedereen niet goed ging… Toen ik later de punten van Engels kreeg, schrok ik toch wel een beetje. Iedereen was zwaar gezakt. Ik begreep het niet goed want tijdens de Engelse lessen werkten de leerlingen allemaal zeer goed mee en uit hun werkschriftjes ondervond ik ook geen grote problemen. Ik wilde er toch even over praten met m’n mentor. Ze zei dat de meeste problemen bij het examen Engels lagen bij de werkwoorden (tegenwoordige en verleden tijd) en het tegenovergestelde woord zoeken. Ik vroeg haar of ik de examens kon meenemen zodat ik thuis eens een foutenanalyse kon maken en mij tijdens de volgende ‘Revision’ momenten eens goed kon werken rond de veel voorkomende fouten. Dit vond ze geen enkel probleem. Voor Engels is er dus nog wel wat werk aan de winkel, maar ik vind het een goede uitdaging voor mezelf. (2. Culturele ontvankelijkheid en leerkracht als begeleider van leer- en ontwikkelingsprocessen)

In de namiddag heb ik als laatste met m’n mentor zelf samengezeten voor m’n project. Opnieuw verliep dit zeer vlot. Er was een gelijke wisselwerking. Ik voelde me zeer comfortabel en er was opnieuw veel input. Nadien wilde ik graag reflecteren. Ze vertelde me dat ze heel enthousiast is over het project en heel graag enkele activiteiten wil uitproberen. Ik vond dit zeer leuk om te horen. Ik heb ook het gevoel dat mijn project wel goed zit. Graag wil ik in de loop van mijn verdere stage nog 1 keer samenzitten met de leerkrachten van class 1 tot 3 om eens alle activiteiten te overlopen en uit te voeren. (3.4 Maatschappelijke betrokkenheid tonen en 4.2 Samenwerken en netwerken)

Aangezien Social Studies donderdag niet gegeven werd, moest dit vandaag (vrijdag) gebeuren. Dafne en ik hadden al een voorgevoel dat het vandaag opnieuw een ‘trage’ dag zou zijn. En inderdaad we hadden gelijk. Er moest nog maar 1 examen gegeven worden en opnieuw is dit niet kunnen doorgaan. Er was opnieuw iets verkeerd gelopen met de druk waardoor de kinderen nu maandag nog een examen moeten maken. De examenperiode was gepland voor 2 dagen en we zullen er in totaal 5 dagen over gedaan hebben (tenminste als het examen er maandag zal zijn J). Dafne en ik voelen ons er wel een beetje gefrustreerd door want de kinderen worden ook moe van het voortdurend herhalen van hun vakken. Vrijdagvoormiddag heb ik dan als ontspanning de kinderen een puzzel laten maken. Dit vonden ze erg leuk. Het concept van gelijke stukjes in elkaar te steken die passen, hebben ze nog niet direct beet maar ik probeer dit volgende week nog eens uit en dan zal het zeker vlotter gaan. Het zijn namelijk zeer leergierige en enthousiaste kinderen!

Vrijdag ben ik te weten gekomen dat de mentor van Dafne (teacher Felisitas) een andere school heeft gevonden waar ze kan lesgeven. Dus momenteel staat Dafne alleen in class 2 en zal mijn mentor de lessen Kiswahili en Religion overnemen aangezien ze dit zelf niet kan geven. We zullen zien wat volgende week brengt! (4.3 Zelfvertrouwen hebben)

Ik sluit mijn blogbericht af met nog 2 leuke groepsfoto’s :)!

DSC_0185

De meisjes van Class 3

DSC_0188

De jongens van Class 3

Kwaheri!

 


WEEK 5 (27/02 – 02/03)

Jambo! Ondertussen zitten we al meer dan 1 maand in Kenia. You know what they say: time flies when you’re having fun!

Onze midweek-break eindigde op maandag 26 februari, dus daarom begon onze schoolweek pas op dinsdag. Zoals gewoonlijk verzamelde de school zich dinsdagmorgen op het binnenplein voor de ‘Assembly’. Dit is een korte samenkomst met de leerkrachten en leerlingen. De head teacher overloopt dan alle schoolregels en kaart nog even de regels van de dresscode aan. Deze week werden alle jongens met ‘te’ lang haar (kortgeschoren is hier de norm) naar huis gezonden om hun haar korter te scheren. Eén leerling van class 3 moest naar huis en was de hele dag afwezig. Toen ik vroeg aan mijn mentor waarom hij niet terug kwam, zei ze dat hij waarschijnlijk niet meer ging komen omdat zijn ouders hem nodig hadden in het huishouden.
Ik heb al in enkele stages in België iets vergelijkbaars zoals de ‘Assembly’ gezien. Op maandagmorgen begroet de directeur zijn/haar school en bespreekt evenementen die eraan komen (bv. Fluodag), nieuwe weetjes, … Ook worden enkele aandachtspuntjes besproken (bv. afval op school) maar steeds met de nadruk op positieve bevestiging. De ‘Assembly’s’ die ik al heb geobserveerd baseert zich meer op het feit ‘wat kan er nog beter’ en minder op het feit ‘wat is er al goed’. (5.3 Kennis hebben van de beroepsuitoefening in andere landen)

DSC_0001

Elke maandag- en vrijdagmorgen is er Assembly

Dinsdag zetten we onze dag sportief in want er stond een ‘Atletics competetion’ gepland. Dit is een jaarlijks evenement waarbij verschillende scholen het tegen elkaar opnemen in een aantal disciplines (hardlopen, speerwerpen, kogelstoten, …). Dafne en ik wilden dit graag zien en gingen samen met teacher Benedetta (class 4) te voet naar het veld. De wandeling duurde ongeveer 45 minuten. Onderweg nam ik de tijd om samen met teacher Benedetta mijn bedenkingen rond de presentatie van de examenresultaten van vorige week nog eens te bespreken. Dit omdat ik tijdens de presentatie de vraag van mijn mentor ‘Hoe vind je onze manier van presenteren?’ nogal abrupt afblokte door te zeggen dat ik dit geen goeie manier vond. Achteraf bekeken besefte ik dat ik helemaal niet openstond voor hun visie over de puntenpresentatie en hiervoor ook geen tijd heb genomen om een luisterend oor te bieden. Ik vroeg aan Benedetta vanwaar het idee komt om de punten op deze manier te presenteren. Ze vertelde ons dat de head teacher van de Shikamana school heel prestatiegericht is en door deze manier van presenteren de kinderen duidelijk wil maken dat goeie punten de basis zijn van een succesvolle schoolloopbaan. Echter stond Benedetta niet volledig achter deze visie en vertelde ons dat ze de punten van de kinderen wel belangrijk vond, maar anders zou omgaan met de manier van presenteren. Ik vroeg haar dan hoe zij het dan eerder zag. Benedetta wilde graag de punten klassikaal overlopen zonder de kinderen in een rij op te stellen. Ook de ouders betrekken bij de examenresultaten vond ze een goed idee. Wanneer we vroegen of ze dit al eens had voorgesteld aan de head teacher vertelde ze ons dat leerkrachten in Kenia zeer weinig inzeg hebben over het veranderen van bepaalde schoolgewoontes. Achteraf bekeken voelde ik wel dat ik niet meteen een eerste indruk/vooroordeel had mogen vormen rond de puntenpresentatie, maar gewoon eens moest luisteren naar de visie van de leerkrachten op school. Maar ook net zoals in België, heb je hier leerkrachten die het niet altijd eens zijn met ‘the way how it’s done’ in school. In België worden problemen of bedenkingen bespreekbaar gemaakt tijdens een personeelsvergadering, maar hier heb ik het gevoel dat dit ‘not done’ is. (2.9 Multiperspectiviteit en 5.3 Kennis hebben van de beroepsuitoefening in andere landen)

Eindelijk waren we aangekomen. Het was zeer indrukwekkend om te zien. Alle scholen verzamelden zich op een groot domein en waren al volop aan het trainen. Alle leerlingen supporterden enthousiast mee voor hun school. Enkele leerlingen van de Shikamana school hebben zelf een prijs binnengesleept voor het hardlopen. Very good job!


In de namiddag zagen we in ‘Science’ hoe we toiletten schoon moesten maken. Ik probeerde er een actieve les van te maken door samen met de leerlingen zelf een toilet op school schoon te maken. Het werkt zeer motiverend dat je de theorie van een les kan omzetten in de praktijk. In België probeer ik ook altijd zoveel mogelijk de praktische kant van een onderwerp in een les te integreren. In het begin zag ik dat de kinderen dit nogal onwennig vonden, maar ik vertelde hen ook dat het belangrijk was dat ze ook echt zagen hoe je het moest doen. Na verloop van tijd deed iedereen zeer enthousiast mee. Ik kreeg ook de feedback van mijn mentor dat ze dit een leuk initiatief vond. (4.5 Andere perspectieven onderzoeken)

Woensdagmiddag kon ik starten met mijn wiskundeproject. Voor de midweek-break had ik een gesprek met teacher Damaris over het gebruik van de ‘Mathematics box’ in de school. Studenten van 2 jaar geleden hebben namelijk 2 grote boxen ontworpen met daarin didactisch materiaal voor class 1 tot class 6. Tijdens mijn stage hier heb ik weinig tot geen leerkrachten dit materiaal zien gebruiken. Wanneer ik dit vroeg aan mijn mentor vertelde ze me dat de leerkrachten gewoonweg niet weten hoe ze het materiaal kunnen inzetten in hun klas. In de box zat enkel een handleiding, maar geen instructie. Daarom wilde ik dan ook graag mijn wiskundeproject verder opbouwen met het materiaal dat al voor handen ligt daar. Zo wil ik in overleg met de leerkrachten van class 1 tot 3 activiteitenfiches maken van het materiaal en op welke manier ze dit in de klas kunnen inzetten. Woensdagmiddag was het dan eindelijk zover! Ik zat met teacher Felisitas (class 2) samen en we brainstormden over het materiaal dat in class 2 gebruikt kon worden (bv: honderdvelden, klokken, geld, kaarten van 0 tot 100, …). We kwamen op heel wat leuke ideeën om de leerlingen op een interactieve en speelse manier kennis te laten maken met het materiaal want zoals wij in onze opleiding hebben gezien is ‘spelenderwijs leren’ zeer motiverend voor leerlingen en hebben ze de leerstof sneller beet. Er kwam veel input van teacher Felisitas. Ik vroeg haar ook telkens of ze al eens met dit materiaal had gewerkt in de klas, maar ze zei van niet. Na de brainstormsessie wilde ik graag ook even met haar reflecteren over het overleg. Dit omdat dit zowel voor haar als mij een nieuw gegeven was. Ze vertelde me dat ze blij was dat we eens samen konden zitten en dat ze nu beter wist hoe ze het materiaal kon gebruiken in de klas. Ze voelde zich goed bij de ideeën en wilde dit zeker uitproberen in haar klas. Ik vertelde haar ook dat ik blij was dat we samen eens konden brainstormen over het materiaal. Ik maakte haar duidelijk dat ik niet wilde dat ik de leiding nam tijdens de brainstormsessie of vertelde hoe we het moesten doen. Ik wilde een gelijke wisselwerking van beide kanten en dat is wel geslaagd denk ik! (2.4 Culturele ontvankelijkheid en 4.5 Andere perspectieven onderzoeken)

 

In de namiddag bezochten we met de studenten ‘Shine school’, de school waar Silke en Lynn (studente AP Antwerpen) stage lopen. Van alle scholen waarmee Sunshine4kids samenwerkt, is Shine school de armste school. De klassen zijn gemaakt uit hout en metalen platen. De leerlingen van Silke en Lynn verwelkomden ons met een dansje (in het Nederlands dan nog wel). Tijdens het bezoek bezochten we alle klassen en maakten we kennis met de leerkrachten. Allemaal zeer spontane mensen, we voelden ons direct welkom.

Donderdag kregen we –onverwachts- te horen dat er een ‘parents meeting’ gepland stond. Ik vroeg aan teacher Damaris wat dit precies inhield. Ze vertelde me dat de ouders een maand geleden een uitnodiging hebben gekregen om de school te bezoeken en even bij te babbelen met de klasleerkracht over hun kind(eren). Parents meeting kun je vergelijken met een oudercontact in België.  Enkele gelijkenissen met België: de school wordt bezocht en er wordt een babbel geslaan met de klasleerkracht en head teacher (directeur). Enkele verschillen: in de Shikamana school waren enkel moeders aanwezig, de vaders zijn namelijk aan het werk om zo het gezin te onderhouden (vertelde teacher Damaris me). Ook komen de moeders de klas niet binnen, er wordt enkel gepraat buiten. Dit om de leerkracht (dat ben ik) niet te storen. Dafne, de studente uit Antwerpen die in class 2 lesgeeft, vertelde me dat in haar klas enkele leerlingen naar huis werden gezonden door teacher Felisitas om hun ouders te gaan halen want alle ouders moesten per se aanwezig zijn. We vonden dit zeer vreemd dat de leerlingen speciaal naar huis moest gaan en zo dus lessen misten. Teacher Felisitas vertelde ons dat ze dit deed om de betrokkenheid van de ouders naar hun kind toe te verbeteren/versterken. (2.9 Multiperspectiviteit)

DSC_0033

Parents meeting in de Shikamana school

Vrijdag was mijn mentor afwezig. Ze had me donderdagnamiddag verteld dat ze er vandaag niet zou zijn omdat ze een begrafenis moest bijwonen in Nairobi. Ze vertelde me dat ze al donderdagavond met de bus moest vertrekken omdat het een rit was van 8 uur. Daarom was het ook niet mogelijk om dan nog op tijd op school te raken. De lessen verliepen over het algemeen zeer vlot. De leerlingen durven al hun vinger op te steken wanneer ik hen een vraag stel en de meeste antwoorden ook juist. Wanneer ik een tekst samen met de klas lees, probeer ik heel veel inhoudsvragen te stellen omdat ik zo weet of de leerlingen het begrijpen of niet. Het begrijpend lezen kan in mijn klas nog wat beter, dat vertelde teacher Damaris me zelf. Bij het lezen van een verhaal, probeer ik alle leerlingen te betrekken door hen allemaal eens te laten lezen, maar achteraf het verhaal ook nog eens visueler maak door het de kinderen te laten uitbeelden. Ondertussen werk ik al 3 dagen met mijn ‘Class jobs’ (klastaken voor elke leerling) en ik voel dat dit meer structuur biedt voor de leerlingen tijdens de lessen. Ik vind het belangrijk dat ik elke leerling in mijn klas een verantwoordelijkheidsgevoel geef. Dit probeer ik uit met de Class jobs. Ik voel dat de leerlingen hier zeer gemotiveerd voor zijn. Ik hoefde het zelf vandaag niet eens te vragen. Wanneer een nieuwe les begon waren alle taakjes (het bord afvegen, de daglijn verplaatsen) al in orde. Ik wil dit graag verder zetten voor mijn verdere stage. Tijdens de lunch heb ik dan weer met teacher Jennifer kunnen samenzitten omtrent mijn project. Net zoals met teacher Felisitas vond ik de samenwerking zeer goed. Er was van beide kanten veel input. Samen bedachten we al enkele leuke en interactieve, motiverende activiteiten met het materiaal uit de Mathematics box voor class 1 om in te zetten in haar klas. In de box zit ook een sok die een handpop voorstelt. Ik gaf een kleine demonstratie hoe je de sok kon gebruiken en merkte dat ze dit heel leuk vond om te zien. Ik probeerde haar te stimuleren om dit ook in klas te gebruiken en liet haar ook weten waarvoor ze het kon gebruiken (bv: een nieuw nummer of nieuwe letter aanleren, praten over het weekend, demonstraties geven, …). (2.7 Culturele communicatieve competenties)

We zetten ons weekend zeer rustig in, of dat dachten we toch. We hadden niets gepland, maar opeens wist Dolly ons te vertellen dat ze uitgenodigd was voor een Islamitische trouw en vroeg of we geen zin hadden om mee te gaan. We werden zondagochtend om 07.30 uur verwacht op de trouw. Er spookten zeer veel vragen door m’n hoofd. Hoe gaat zo’n trouw in z’n werk? Hoe zullen de mensen gekleed zijn? Hoe ziet het feestmaal eruit? Eenmaal aangekomen werden we zeer hartelijk ontvangen en mochten we het feest van dichtbij meemaken. Iedereen was zeer kleurrijk gekleed en er werden vele liederen in het Kiswahili gezongen. Op een gegeven moment vertelde Dolly ons dat het eindelijk zo ver was. De bruidegom moest naar voren komen en las een deel van de Koran voor. Omdat wij niet gesluierd waren, kregen we allemaal een hoofddoek. Dit is namelijk verplicht wanneer er voorgelezen wordt uit de Koran. Het enige dat ons allemaal opviel is dat de bruid nog steeds niet aanwezig was. Uiteindelijk na het voorlezen bereidde iedereen zich voor op het laatste deel van de trouw. Samen met de bruidegom kwam de bruid eindelijk tevoorschijn en wandelden ze naar hun auto. Alle uitgenodigden waren precies paparazzi geworden, alle gsm’s werden uitgehaald om toch maar een glimp van de mooie bruid op camera vast te leggen. Onze aandacht werd opnieuw getrokken door het horen van een luide mannenstem uit de muziekinstallatie. Je kon het niet echt muziek noemen. Ik vroeg aan Dolly wat er allemaal gezegd werd (want hij sprak Arabisch) en ze vertelde me dat die persoon aan het preken was over het islamitische geloof en waarom mensen zich zeker niet mogen aansluiten bij andere religies. Een beetje een domper van het feest vond ik zelf. Een trouw moet een feest zijn waarbij mensen gezellig samen zijn, maar door de preek vond ik dat dit niet echt kon. Ik ben wel blij dat ik eens partij kon zijn van de trouw. Er zijn ook heel wat verschillen met een Belgische trouw. In België worden bruid en bruidegom samen getrouwd door een priester in een kerk. Een gemiddelde trouw begint meestal ook rond 10 uur. Tijdens het feest wordt er ook dansmuziek opgelegd. Dit waren zo dingen die me opvielen. (2.5 Culturele kennis)

Na de trouw sprongen we van de ene tak op de andere en konden we een kerkelijke ochtenddienst bijwonen van ‘The Diani Beach Fellowship’. Na het luidkeels meezingen van de liedjes en ondertussen wat geswingd te hebben, gingen we terug naar huis.

church

The Diani Beach Fellowship in the Diani church

Kwaheri!

 

 


WEEK 4 (19/02 – 21/02)

Jambo! Graag vertel ik jullie meer over mijn ervaringen die ik heb opgedaan in week 4.

Ik zette mijn week in met volle goede moed. Zoals gewoonlijk stond Benjamin, onze vaste Pikipiki-driver ons op te wachten aan het huisje. Na een -telkens- ongemakkelijke klim op de motto (want ja, hier zitten we met 3 personen op 1 motto) konden we vertrekken richting school. Onze rit duurt welgeteld 12 minuten, maar we profiteren er altijd van om met Benji (want zo mogen we hem al noemen) een praatje te maken. De ene dag gaat het gesprek rond koetjes en kalfjes wanneer we bijvoorbeeld ‘opvallende’ dingen zien gebeuren op straat. Zo liepen er in het begin van de week een kudde koeien en geiten -waarschijnlijk op zoek naar voedsel- over straat die de hele boel opstopten. Iets wat je je in België niet zou kunnen voorstellen want daar grazen de dieren in afgesloten weides. Benji vindt het leuk dat we steeds zo verwonderd zijn, hij geeft dan ook graag meer uitleg over de manier van leven en werken hier. Zo vertelde hij ons dat er al vroeg in de ochtend (rond 06.00 uur ongeveer) leven in de brouwerij komt; de winkels openen, de kinderen wandelen naar school, de Tuktuk-drivers proberen al enkele inwoners op te pikken, … Niet alleen vertelt Benji graag, maar is hij steeds nieuwsgierig hoe het ochtendleven (of andere onderwerpen waar tijdens de hobbelig rit over praten) er aan toe gaat in België. Zo vertellen we dan dat de scholen in België beginnen om 08.30 uur of soms later en ze meestal eindigen om 16.00 uur. Ook de straatwinkels hier verschillen met de Belgische winkels en zijn de openingsuren ook niet helemaal gelijk. Hier sluiten de winkels namelijk wanneer het donker wordt (dat is rond 17.00 uur ongeveer). Het is altijd leuk om met Benji te praten omdat we hen alles kunnen vragen. (2.5 Culturele kennis, 2.6 Culturele relationele competentie en 5.3 Kennis hebben van de beroepsuitoefening in andere landen)

DSC_0003.JPG

De dagelijkse Pikipiki-rit met Benji

Eenmaal aangekomen op school verwacht ik mij aan een stormloop van een 5-tal leerlingen uit class 3 die maar al te graag mijn boekentas willen helpen dragen naar de klas. Wanneer ik in de klas kom en hen op mijn beste Kiswahili’s goeiemorgen zeg, zijn de leerlingen al bezig met hun huiswerk voor Science. Mijn les start normaal om 08.10 uur, maar ik ben al om 07.45 uur op school. Tijdens die 20 minuten maak ik dan ook gretig gebruik om mijn dagkalender te veranderen, de leerkrachten en head-teacher te begroeten en nog eventjes mijn materiaal klaar te zetten voor de komende lessen. Meestal komt mijn mentor om 08.00 uur aan op school, maar vandaag heb ik haar pas gezien in de namiddag. Omdat een les ‘Religion’ in de voormiddag gepland stond, heb ik dit dan verschoven tot na de lunchpauze en heb tijdens dat halfuur samen met de leerlingen geoefend rond het automatiseren van tafel 1, 2 en 10. (4.4 Zich flexibel opstellen) Ik speelde het spel ‘King or Queen of the day’ waarbij ik telkens 2 leerlingen aanduid die het dan moeten opnemen tegen elkaar door zo snel mogelijk de uitkomst van een tafel (die ik klassikaal toon op een kaart) te roepen (en ja hoor, roepen deden ze!). Het deed deugd om de leerlingen zo gemotiveerd bezig te zien, want ik merk dat het niveau van wiskunde bij sommigen in de klas zeer laag ligt en de automatisatie van de maaltafels bij iedereen wel geoefend kan worden. Ik heb ook het gevoel dat de leerlingen zich meer engageren wanneer de tafels al spelenderwijs ingeoefend worden dan wanneer de oefeningen aan het bord genoteerd worden en ze dit gewoon moeten invullen. Ik ben dan ook van plan om dit elke dag in te oefenen. In de namiddag was er dan tijd voor homework en revision en sloot ik de dag af met een gemeende ‘Tuonane Kesho’ ofwel tot morgen. (2.7 Culturele communicatieve competenties)

Dinsdag was mijn mentor terug op school. Blijkbaar was haar zoon ziek en moest hij naar het ziekenhuis om zich te laten onderzoeken. Ik merkte dat m’n mentor wel nood had om hier even over te praten, dus namen we tijdens de korte break even tijd om over haar zoon te praten. Na de break was het tijd voor wiskunde (ofwel Maths). Vorige week vrijdag begonnen de leerlingen met een herhalingsthema rond het cijferend optellen en aftrekken. Om deze les wat interactiever te maken voor de leerlingen, kwam ik creatief uit de hoek. Tijdens de wiskundeles mochten ze zelf hun oefeningen creëren. Ik had op voorhand op het bord een grote cirkel met daarin nog een kleine cirkel getekend. In beide cirkels stonden getallen. De leerlingen kregen de opdracht om een getal uit de buitenste cirkel op te tellen met een getal uit de binnenste cirkel. Ik voelde aan dat de leerlingen zeer gemotiveerd waren omdat ze eens zelf ‘teacher’ mochten spelen door de oefeningen zelf uit te kiezen. Na de oefening polste ik even naar de meningen in de klas en vroeg hen wat ze van deze soort oefeningen vonden. Willen ze dit meer doen in de klas? Hoe voelen ze zich hierbij? De leerlingen vonden het een zeer leuke manier om oefeningen te maken. Tijdens het maken van de oefeningen, verbeterde ik ondertussen en vonden de leerlingen het leuk dat ik ook nog eens moest nadenken over de uitkomst van hun zelfgemaakte oefening. Het klassikaal reflecteren na een ‘nieuwe soort’ oefening vond ik wel noodzakelijk om te doen omdat ik wilde weten hoe het bij hen binnenkwam, maar ik kon alleen maar positieve reacties ontvangen, dus ik ben zeer blij en wil dit zeker nog meerdere keren met hen uitproberen. (4.6 Creativiteit tonen) 

Voor de middag was er nog tijd voor een creatief lesje rond patronen. Ik had op voorhand thuis wat opzoekingswerk gedaan rond het ontwerpen van een mandala. Ik ondervond al snel dat er telkens materiaal nodig was dat niet in klas aanwezig is, dus gooide ik het over een andere boeg en dacht na wat de leerlingen voor handen hadden in de klas waarmee we op een leuke manier mandala’s konden maken. En jawel, PING! In de klas staat er in de kast een potje vol met flesdoppen (o.a. om memory te spelen) waarmee je zeer goed een cirkel mee kunt tekenen. Ik ging dan ook tijdens ‘Creative Arts’ aan de slag met de flesdoppen en de leerlingen waren laaiend enthousiast om hun eigen mandala te mogen ontwerpen. Ik vind het zeer positief van mezelf dat ik gebruik maak van het materiaal dat al voor handen ligt in de school/klas. Zo wordt het idee van een mandala maken met flesdoppen ook een duurzaam idee dat de leerkrachten later nog zouden kunnen gebruiken. De resultaten mogen er alvast zijn! (4.1 Zelfstandig functioneren)

Dinsdagnamiddag werden er ook paspoortfoto’s genomen van de kinderen. Dit omdat elk kind sinds dit schooljaar correct geregistreerd moet zijn in school mét een paspoortfoto. Toen ik in het lokaal binnenkwam, zag ik een rood doek nonchalant over de muur hangen en een meneer met een camera in de hand. De uniformen werden nog eens nagecheckt (dat betekent: knoopjes toe, kragen goed steken en voor de moslim-meisjes: de hoofddoeken netjes en verzorgd net voor hun haarlijn dragen). De leerlingen vonden het wel spannend, want ik zag ze voortdurend friemelen aan hun kledij. Maar iedereen heeft het super gedaan! Ik vond het wel een leuke ervaring om mee te maken omdat het opnieuw zo veel verschilt van België. In België wordt een hele ruimte ingericht voor de leerlingen om hen dan in een (soms ingewikkelde) pose te plaatsen voor hun individuele leerlingenfoto’s. Ik kan zelfs zeggen dat deze fotosessie veel sneller verloopt dan een sessie in België. Rakka rakka (snel, snel), zoals men hier zegt! (5.3 Kennis hebben van de beroepsuitoefening in andere landen)

DSC_0002

De paspoortfoto-sessie waarbij de leerlingen een gespannen pose aannemen voor de camera

Op woensdagnamiddag bezochten we New Diani, de school waarin Ariadne (medestudente AP Hogeschool Antwerpen) lesgeeft. Het is de bedoeling dat we elke woensdagnamiddag elkaars scholen bezoeken zodat we ook een kijk en indrukken krijgen hoe onze medestudenten elke dag lesgeven. Tijdens het bezoek maakten we kennis met de leerkrachten, het keukenteam en de (in het begin wat verlegen) kinderen. Het is een school zowel voor lager- als kleuteronderwijs. De gebouwen zijn nog maar recent geschilderd, dus het ziet er allemaal zeer mooi uit. Momenteel zijn ze bezig met het bouwen van enkele nieuwe klassen (voornamlijk voor de kleuters). New Diani is qua schoolgebouw en leerlingenpopulatie wel te vergelijken met de Shikamana school.  Ik vond het alvast een leuke ervaring om eens te zien hoe het er aan toe gaat bij een andere studenten. De leuke verhalen die ze dan vertelt wanneer ze thuiskomt, kan ik me nu lijvig inbeelden.

28450411_10214463583331020_863650937_n

Op bezoek bij New Diani

28459010_10214463580770956_855274862_n

Ons even voorstellen in de kleuterklas

Na het bezoek kon onze ‘midterm week’ starten. Een midterm-week kun je vergelijken met de krokusvakantie in België. Het is een korte ‘break’ waarin de leerkrachten en leerlingen even wat langer kunnen thuisblijven. In de midterm-week zullen we alvast een heleboel dingen kunnen plannen.

Kwaherini! (Tot ziens allemaal!)

 


WEEK 3 (12/02 – 16/02)

Mijn allereerste lesweek heb ik achter de rug. Wat is dit snel gegaan!
In het begin van de week heb ik wel een nare ervaring meegemaakt die ik toch wel even kwijt wil. Zoals je in mijn vorig blogbericht kon lezen, waren er vorige week woensdag tot vrijdag examens voor alle leerlingen in de school. Deze maandagnamiddag werden de examenresultaten van elke klas gepresenteerd aan de school. Ik had geen idee hoe dit eruit zou zien en was dan ook wel nieuwsgierig. Toen ik de presentatie bijwoonde, besefte ik al snel dat dit helemaal niet prettig was om naar te kijken. Elke klas werd naar voren geroepen waarbij de leerkracht de punten van elk kind luidop overliep en hen zo plaatste in een rij van ‘meeste naar minste punten’. De kinderen die als laatste stonden in de rij, werden dus zeer geviseerd. Dit was dan nog niet alles. Bij het overlopen van de punten werd dit ook nog eens  vergeleken met de resultaten van de vorige examenperiode. De leerlingen die nu minder scoorden dan de vorige keer moesten op hun knieën gaan zitten. Zo kon de hele school zien welke leerlingen verbeterd of verzwakt waren.

Dafne en ik voelden ons zeer ongemakkelijk bij het zien van deze presentatie. Na de presentatie van mijn klas, vroeg m’n mentor aan mij hoe ik hun manier van punten presenteren vond. Ik heb haar toen heel eerlijk gezegd dat ik dit niet oké vond. Ze keek wat verbaasd en zei dan ook: ‘Maar we straffen hen toch niet, kijk, zie hen lachen.’ Ik vertelde haar toen dat ik blij ben dat ze de leerlingen niet fysiek straffen, maar dat het een vorm van mentale straf is. Dit begreep ze dan niet en uiteindelijk werd het gesprek stilgelegd. In het begin was ik bang om mijn mening over die presentatie te vertellen aan m’n mentor, maar nadat Dafne er met haar mentor goed over kon praten, vond ik dat ik dit ook moest doen. (2.3. Culturele veerkracht en 5.3. Kennis hebben van de beroepsuitoefening in andere landen)

Uitgenomen maandagnamiddag heb ik wel echt kunnen genieten van het lesgeven in de klas. De eerste dagen was het natuurlijk nog een beetje zoeken. Ik merk wel op dat de communicatie tussen de leerlingen en mij soms nog stroef verloopt. Wanneer de leerlingen iets vragen, moet ik heel vaak vragen of ze het nog eens willen herhalen omdat ik er echt niets van heb begrepen. Zij spreken ook soms de Engelse woorden helemaal anders uit dan wij. Ik denk wel dat dit na verloop van tijd zal beteren. (1.3. Gesproken tekst in een vreemde taal kunnen begrijpen) Het gebeurt soms dat mijn mentor de klas verlaat waardoor ik dan alleen voor de klas sta. Ik merk dan heel snel op dat de leerlingen ook losser worden en al vaker ongehoorzaam kunnen zijn (bv: wanneer ik hen vraag om stil te zijn en ze dit dan niet doen). In het begin van deze week probeerde ik dit op een vriendelijke manier duidelijk te maken dat ze in stilte moesten werken. Maar dit hielp niet, dus heb ik een andere oplossing moeten zoeken. Ik heb gevraagd aan enkele leerlingen wat ‘wees stil’ in het Kiswahili betekent. Ik probeerde dit de volgende dag uit. Wanneer de leerlingen opnieuw begonnen te babbelen wanneer ze eigenlijk in stilte bezig moesten zijn, vertelde ik hen in het Engels dat ze stil moesten zijn. Daarna herhaalde ik het in het Kiswahili. Dit lukte goed! (2.7. Culturele communicatieve competenties)

Woensdagnamiddag bezochten we samen met de organisatie de naaischool ‘Annick for Kenya Tailoring’ in Ganja. Na de rondleiding werden we hartelijk verwelkomd door de meisjes van de school. Er werd voor ons gedanst en gezongen.

Bekijk hieronder enkele foto’s.

Tot mijn volgend blogbericht!

DSC_0029.JPG

Annick for Kenya Tailoring


WEEK 2 (05/01 – 09/01)

Mijn observatieweek in de Shikamana school bij teacher Damaris is voorbij gevlogen. Ik heb tijdens mijn eerst (volle) schoolweek heel wat indrukken opgedaan. Ik geef alvast een paar voorbeelden:

  • De leerkracht herhaalt enorm veel waarbij de leerlingen telkens het laatste woord moeten herhalen.
    (Bijvoorbeeld: ‘We use ‘have to/has to’ when it’s important’ zegt de leerkracht en daarna zegt ze opnieuw: ‘When it’s?’ en de leerlingen zeggen hierop: ‘important’. Ik heb dit nagevraagd waarom ze dit zoveel doet en dit is blijkbaar hun manier om leerlingen de theorie te laten onthouden. (2.4. Culturele ontvankelijkheid)
  • De kinderen moeten altijd zeer vroeg op school zijn. De lessen starten al om 07.35 uur. In de voormiddag komen de vakken aan bod en in de namiddag wordt er aan ‘Revision’ ( = herhaling) en ‘Homework’ ( = huiswerk) gedaan. Op zich vind ik dit systeem zeker niet slecht. Alleen wordt de tijd die voorzien is, niet altijd gebruikt, wat dan wel weer jammer is.
  • In mijn klas zitten de leerlingen in 4 eilanden van een 5 à 6-tal leerlingen. Elk eiland krijgt 1 handboek dat ze met z’n allen moeten delen. De kinderen hebben voor elk vak een kladschriftje waarbij ze alle oefeningen (afbeeldingen meegerekend) overschrijven. De leerlingen zitten dus soms heel lang aan 1 oefening.

Dinsdag kregen we -onverwachts- te horen dat het vanaf woensdag tot vrijdag examens zouden zijn. Het is hier blijkbaar de gewoonte dat de leerlingen op het einde van elke maand drie dagen examens krijgen van alle vakken. Mijn mentor zag dat ik verrast opkeek wanneer ze me dit vertelde. Ik liet haar weten dat dit in België niet zo is en dat de leerlingen in België 3 keer examens krijgen per schooljaar. Dit vond zij dan weer verrassend. (5.3. Kennis hebben van de beroepsuitoefening in andere landen) 

DSC_0009

Voor het examen English begint, is er tijd voor ‘Revision’

DSC_0011

Het examen ‘Religion’ van Class 2

Tijdens de eerste dagen van mijn observatieweek merkte ik al snel op dat het niveau van wiskunde in class 3 niet zo hoog ligt. Mijn mentor bevestigde dit dan ook. Ik ben dan ook aan het denken om een wiskundeproject uit te werken voor mijn klas en dit doorheen mijn stage te integreren. (3.4. Maatschappelijke betrokkenheid tonen)
Na mijn eerste observatieweek heb ik wel al een goede band kunnen opbouwen met mijn mentor. Het is een zeer vriendelijke en goedlachse mevrouw. Ze is altijd bereid om op mijn vragen te antwoorden, geeft soms uitleg hoe ze een taak aanpakt, vraagt soms zelf feedback hoe ik het als leerkracht zou doen (bv: om een bepaald onderwerp aan te brengen), … Wanneer het (middag)pauze is, komen alle leerkrachten samen en zetten ze zich op schoolbanken voor hun klas. Dit omdat er momenteel geen leraarskamer is op de Shikamana school. Wanneer Dafne en ik bij de leerkrachten zitten, zijn ze altijd zeer geïnteresseerd in ons. Ze stellen veel vragen over het onderwijs in België, onze gewoontes, onze indrukken over Kenia, hun school, … Dit vind ik wel zeer aangenaam. Wij proberen ook zoveel mogelijk vragen te stellen. We kunnen hen ook steeds plezieren met het uitspreken van een woord in het Kiswahili om dit dan toe te passen wanneer we hen de volgende dag zien. (2.6. Culturele relationele competentie)

DSC_0046.JPG

Tijdens de pauze genieten de leerkrachten van ‘tea’ of ‘porridge’

Vrijdag moesten we uitzonderlijk niet naar school, maar bezochten we 2 scholen met de organisatie Sunshine4kids. Onze eerste school was de Mwanjamba school. De organisatie heeft al heel wat werk verricht in de school. We werden zeer warm ontvangen door de leerkrachten en kinderen met bloemen en vrolijk gezang. Na het bezoek, was het tijd voor een hobbelige rit van 2 uur richting Rose Mwakwere. Dit is een middelbare school waar -enkel- meisjes op internaat verblijven. Momenteel is Sunshine4kids bezig met het bouwen van een nieuwe slaapzaal voor de meisjes, want deze was zeker aan vernieuwing toe. Na de rondleiding in de klassen mochten we onze voetjes onder tafel schuiven en meegenieten van de prachtige toneeltjes, liedjes, dansjes die de meisjes voor ons hadden voorbereid. Onze dag sloten we af met een heerlijke Afrikaanse maaltijd.

Een zeer geslaagde week dus!

DSC_0001.JPG

De warme ontvangst in de Mwanjamba school

DSC_0016.JPG

Op bezoek bij de Rose Mwakwere school

DSC_0018.JPG

De meisjes van Rose Mwakwere

DSC_0012.JPG

Momenteel de slaapzaal van de meisjes

DSC_0011.JPG

De nieuwe slaapzaal in opbouw

Tot mijn volgend blogbericht!

 


WEEK 1 (31/01 – 04/02)

De eerste week in Kenia zit er al op. Wauw, wat gaat alles snel! Even een korte update over de voorbije dagen. 

Woensdagmiddag vertrokken we met bibberende beentjes richting Mombassa. Zowel de vlucht naar Istanbul als de vlucht naar Mombassa verliep zeer vlot. Eenmaal aangekomen in de luchthaven van Mombassa, wachtte Saïdi – een chauffeur die werkt voor Sunshine4kids- ons op. Een zeer goedlachse, vriendelijke man die ons direct op ons gemak stelde. Tijdens onze rit naar Ukunda gaf Saïdi ons uitleg over o.a. de haven van Mombassa, het leven op straat, de vervoersmiddelen, … en dit in het Engels natuurlijk. Ik probeerde ook af en toe een vraag te stellen aan hem omdat ik zoveel indrukken rondom me heen kreeg en sommige taferelen wel wat vragen opwekten. (1.2. Een vreemde taal spreken) Zo was er ’s morgens vroeg een massa mensen die de oversteek met de ferry nam om te gaan werken. Ook zag je tijdens de rit heel veel versierde, lichtgevende busjes waarbij wij de indruk kregen dat het ‘partybussen’ waren, maar dit bleken dan weer openbare bussen te zijn die de Kenianen gebruiken om zich te verplaatsen.
Na de vermoeiende rit kwamen we aan in ons verblijf. Na een kort dutje gingen we met Pascale, Philippe, Bie en Dolly (Sunshine4kids) naar het centrum van Ukunda om een telefoonkaart te kopen en wat inkopen te doen voor de komende dagen. Een zeer bewogen dag dus!

De volgende dag moesten we vroeg uit de veren omdat we voor de eerste keer kennis gingen maken met onze scholen. Ik voelde me ’s morgens zeer gespannen omdat ik nog niet goed wist wat ik nu allemaal moest verwachten. Dafne, een studente uit de Hogeschool van Antwerpen en ik gingen samen met Dolly en Bie met een busje naar de Shikamana school. De head teacher en de leerkrachten waren zeer vriendelijk en gaven ons allemaal een hand. Toen we aankwamen ging de ‘Assembly’ net beginnen. Dit is een dagritueel waarbij de head teacher nog even alle regels overloopt en afspraken maakt voor de hele school. Hij verwelkomde ons ook en opeens zei Dolly dat we naar voren mochten komen en ons voor de hele school mochten voorstellen. Dit had ik natuurlijk niet zien aankomen en het was last-minute iets bedenken om mezelf voor te stellen. (4.3 Zelfvertrouwen hebben en 4.4 Zich flexibel opstellen) Dit is uiteindelijk wel goed gelukt, al was ik wel wat zenuwachtig.

DSC_0001

Op weg naar de Shikamana school

DSC_0002.JPG
‘Religion class’ waarbij de leerlingen enkele liedjes na elkaar zongen

foto dafne en ik.jpg

Dafne en ik op het binnenplein in de Shikamana school

Ik ontmoette na de ‘Assembly’ mijn mentor, teacher Damaris. Een zeer vriendelijke mevrouw die me direct een aangenaam gevoel gaf. De leerlingen waren zeer enthousiast over mijn komst en wilden me graag alles tonen. Ik woonde voor de allereerste keer een les Engels bij. Ik kan wel zeggen dat dit een totaal andere manier van lesgeven is, maar daar had ik me al wat op voorbereid. Op een gegeven moment stopte mijn mentor met lesgeven en vertelde me dat ze een gat in haar jurk had en zo niet verder kon lesgeven. Ze verliet het lokaal om haar jurk te laten naaien bij een lokale naaiwinkel. De leerlingen moesten hun oefening nog afwerken, maar dit was in een mum van tijd afgewerkt. Ik besloot dan maar om een stukje ‘Social Studies’ te geven. Ik nam de handleiding van de leerkracht en overliep een oefening met de leerlingen over de ‘gestures’ (= gezichtsuitdrukkingen). Na een 20-tal minuutjes kwam de mentor opnieuw binnen en nam ze de lessen terug over. Ik voelde me wel trots dat ik deze les onverwachts had overgenomen en dit op mijn allereerste dag. (4.4 Zich flexibel opstellen) Na het lekkere middageten (Ugali) werd er in de namiddag vooral veel aan herhaling gedaan. De leerkracht schreef enkele oefeningen op bord en de leerlingen moesten dit in hun schriftje maken. Dit was dan het huiswerk.

Tijdens de rit op de Pikipiki overliep ik in mijn hoofd eventjes alle ervaringen die ik vandaag had opgedaan. Ik moet zeker nog wennen aan de manier van lesgeven, de manier van communiceren, de cultuur, … maar ik ben er van overtuigd dat dit me wel zal lukken.

Dit weekend was het nog even uitrusten om er dan morgen met volle moed in te vliegen. Ik kijk al naar uit wat morgen zal geven!


De laatste uurtjes

Morgen is het zover! Dan vertrek ik -eindelijk- op mijn buitenlands avontuur. Hier heb ik echt zo naar uitgekeken!!!

Vorige week vrijdag heb ik succesvol mijn stage afgerond en het voorbije weekend nog wat gewerkt met Silke voor ons examen, want jawel maandag mochten we onze examencasus presenteren ;-).

Vandaag was het toch wel een beetje stressy… Al het papierwerk dat hierbij komt kijken heb ik toch wel onderschat en dan heb ik het nog niet over het inpakken van mijn valiezen (hier heb ik zeker 3 uur de tijd voor genomen…). But I did it, oef!

Morgen stijgen we op om 11.30 uur vanuit Zaventem -met een tussenstop in Istanbul- en komen ongeveer rond 03.00 uur ’s nachts in Mombassa aan. Daarna is het nog een groot anderhalf uur rijden naar Ukunda, waar het langverwachte avontuur ons opwacht. 🙂

foto brussel istanbul

Deel 1: Van Brussel naar Istanbul

istanbul-mombassa.png

Deel 2: Van Istanbul naar Mombassa

 

Tot mijn volgend blogbericht en kwaheri (tot ziens)!


 

Advertenties